Pop Nouveau
Pop Nouveau | 30 September - 20 October 2011

Pop Nouveau

Ακολουθεί κείμενο στην ελληνική


Isnotgallery presents the group exhibition titled Pop Nouveau showcasing works by ten young Cypriot and Greek artists. The selection was made by Christos Michaelides, who is also one of the participating artists, and who curates the show.

Participating artists: Kyriaki Goni, Antonis Kapnisis, Kyriakos Kousoulides, Eva Marathaki, Christos Michaelides, Paola Palavidi & Ioannis Koliopoulos, Alexandros Pissourios, Efi Spyrou and Leontios Toumpouris.

The exhibition showcases works of art that make use of a wide variety of contemporary mediums – from painting and conceptual sculpture, to collage and video. The themes tackled in most of the works, place them well within the realm of  popular culture -they are of a youthful disposition, of contemporary concerns and of a style that appeals to a youthful mass.  However, they go beyond the purely pop and superficial narratives, analysing the subject matter more profoundly. The participating artists belong to a new pop genre, refuting the (old) rules, definitions and classifications of the Western Pop Art of the ’50s-’70s. They make use of the pop style as a vehicle past the once superficial narratives.

While Richard Hamilton had defined Pop Art as “popular, transient, expendable, low-cost, mass-produced, young, witty, sexy, gimmicky, glamorous and Big Business” (in a letter to the architects Alison and Peter Smithsons, dated January 16, 1957), only some of these labels are identified in the synthesis of the Pop Nouveau exhibition. The core values of the ’50s-’70s Pop Art were sex, automobile and food. The works which are presented in the exhibition at isnotgallery have nothing to do with the abovementioned superficial values. A characteristic feature of Pop Nouveau’s artists, is the fact that they are not afraid to trod back -and embrace- the craftsmanship, the handmade, and more intimate techniques.

Unlike the observation of John Wilmerding (American Art, 1976) who wrote that (American) society had begun to “celebrate exhibitionism, self-promotion, and instant success”, the art of many contemporary artists frantically searches for an identity, for a feeling of belonging and a definition of the self. In the works of the ten artists participating in the exhibition Pop Nouveau, the constant search for an identity (an image of the self), is obvious.

Something which is, however, common between the ’50s-’70s Pop Art and the exhibition Pop Nouveau, is the popularity of the artistic genre used, as Mario Anayia had described it when he wrote that pop artists “eliminated the boundaries between high and low culture, creating an art with genuine popular appeal” (Art Today, Stavros Tsikgoglou, 2010).

And even though Pop Art had presented itself as a consequence of post-war austerity (Oxford Dictionary of Art), in today’s Pop Nouveau, as we’ve dared to name it, we see that the artists and their derivative works are either “given birth” into, or merely -and oddly enough- continue to produce and be produced in an infertile era – an era that has, nonetheless, stimuli, even while providing no motives.


Η isnotgallery παρουσιάζει ομαδική έκθεση, στην οποία λαμβάνουν μέρος νεαροί Κύπριοι και Έλληνες καλλιτέχνες. Την επιλογή καλλιτεχνών ανέλαβε ο Χρίστος Μιχαηλίδης, ένας εκ των συμμετεχόντων καλλιτεχνών, ο οποίος και επιμελείται την έκθεση.

Συμμετέχουν οι: Κυριακή Γονή, Πάολα Παλαβίδη & Ιωάννης Κολιόπουλος, Αντώνης Καπνίσης, Κυριάκος Κουσουλίδης, ‘Ευα Μαραθάκη, Χρίστος Μιχαηλίδης, Αλέξανδρος Πισσούριος, Έφη Σπύρου και Λεόντιος Τουμπουρής.

Στην έκθεση παρουσιάζονται νέες δουλειές των δέκα καλλιτεχνών, που κάνουν χρήση μιας μεγάλης γκάμας σύγχρονων τεχνοτροπιών – από ζωγραφική και εννοιολογική γλυπτική, μέχρι κολάζ και βίντεο. Τα έργα αν και ως επί το πλείστον θεματικά ανήκουν στον λαϊκό πολιτισμό (popular culture) – με νεανική διάθεση, σύγχρονους προβληματισμούς και ύφος που απευθύνεται σε μια νεανική μάζα – εντούτοις ξεφεύγουν από τις καθαρά pop και επιδερμικές αφηγήσεις, εμβαθύνοντας στο θέμα τους. Οι εν λόγω καλλιτέχνες ανήκουν στη νέα pop, αφού αναιρούν τους παλιούς κανόνες, προσδιορισμούς και χαρακτηρισμούς της δυτικής Pop Art του 1950-1970. Κάνουν χρήση της pop γραφής, αλλά για να πουν πολλά περισσότερα από τις άλλοτε επιδερμικές αφηγήσεις της Pop του περασμένου αιώνα.

Ενώ ο Richard Hamilton (σε ένα γράμμα του προς τους αρχιτέκτονες Alison και Peter Smithsons, με ημερομηνία 16 Ιανουαρίου 1957) είχε προσδιορίσει την Pop Art ως «δημοφιλή, παροδική, αναλώσιμη, χαμηλού κόστους, μαζικής παραγωγής, νεανική, διασκεδαστική και έξυπνη, σέξι, εντυπωσιακή, λαμπερή και Μεγάλη επιχειρήση», μόνο μερικοί από αυτούς τους χαρακτηρισμούς βρίσκουν την σύνθεση στην έκθεση Pop Nouveau σύμφωνη. Οι βασικές αξίες της Pop (του 1950-1970), ήταν το σεξ, η αυτοκίνητη τεχνολογία και το φαγητό. Σήμερα, τα έργα που έχουμε ενόποιών μας στην έκθεση Pop Nouveau, κάθε άλλο παρά με επιδερμικές και ανάλαφρες αξίες έχουν να κάνουν. Βασικό γνώρισμα των καλλιτεχνών που παρουσιάζουν δουλειά τους στην τρέχουσα έκθεση, είναι το γεγονός πως, σε αντίθεση με το κίνημα του 1950-1970 όπου οι καλλιτέχνες έκαναν χρήση εικόνων που πρώτα πρόβαλλε η τηλεόραση, κάνουν εικόνες που (θα) προβάλλει η τηλεόραση – video art. Άλλο βασικό χαρακτηριστικό των σημερινών καλλιτεχνών αποτελεί το γεγονός πως δεν φοβούνται να γυρίσουν πίσω – και να ασπασθούν – τη δεξιοτεχνία και το χειροποίητο, και τις πιο προσωπικές τεχνικές.

Σε αντίθεση με την παρατήρηση του John Wilmerding (American Art, 1976) που είχε γράψει πως η κοινωνία (της Αμερικής) είχε ξεκινήσει να εξυμνεί, μεταξύ άλλων, την αυτοπροβολή και την αυτοπροώθηση, η τέχνη πολλών σύγχρονών μας καλλιτεχνών ψάχνει μανιωδώς την ταυτότητα, το αίσθημα ότι οι ίδιοι ανήκουν κάπου, και τον αυτοπροσδιορισμό. Στις δουλειές των καλλιτεχνών στην έκθεση Pop Nouveau, το συνεχές ψάξιμο για μια ταυτότητα (και μια εικόνα του εαυτού), είναι προφανές.

Ένα κοινό το οποίο έχει η τέχνη στην παρούσα έκθεση με την Pop Art, ωστόσο, είναι η απήχηση στο κοινό, όπως την είχε περιγράψει ο Mario Anayia, που είχε γράψει πως οι pop καλλιτέχνες «εξάλειψαν τα όρια μεταξύ υψηλής και χαμηλής κουλτούρας, δημιουργώντας μια τέχνη με γνήσια λαϊκή απήχηση» (Σήμερα η τέχνη, Σταύρος Τσιγκόγλου, 2010).

Και ενώ η Pop Art είχε παρουσιαστεί ως επακόλουθο της μεταπολεμικής λιτότητας (Oxford Dictionary of Art), στη σημερινή Pop Nouveau, όπως τολμήσαμε να την ονομάσουμε, βλέπουμε πως οι καλλιτέχνες και τα παράγωγά τους είτε γεννιούνται, είτε απλά – παραδόξως – συνεχίζουν να παράγουν και να παράγονται σε μια άγονη εποχή – μια εποχή με ερεθίσματα μεν, αλλά χωρίς κίνητρα.

Comments are closed.